Tworzymy nowoczesny obszar uzdrowiskowy oparty na wyjątkowych walorach klimatycznych, przyrodniczych i krajobrazowych miejscowości Dziwnówek i Łukęcin. Celem projektu jest rozwój funkcji leczniczej, rehabilitacyjnej i prozdrowotnej, przy jednoczesnym poszanowaniu środowiska naturalnego oraz potrzeb mieszkańców.
Na niniejszej stronie prezentujemy najważniejsze informacje dotyczące procesu tworzenia uzdrowiska. Zapraszamy do zapoznania się z materiałami, dokumentami i aktualnościami związanymi z projektem.
Dziwnówek i Łukęcin charakteryzują się korzystnym klimatem nadmorskim, wysoką jakością powietrza, obecnością lasów sosnowych oraz dostępem do Morza Bałtyckiego. Walory te stwarzają naturalne warunki do rozwoju lecznictwa uzdrowiskowego, rehabilitacji oraz szeroko rozumianej profilaktyki zdrowotnej.
Burmistrz Dziwnowa Łukasz Dzioch udał się z roboczą wizytą do Darłowa, gminy w której znajduje się jedno z najmłodszych uzdrowisk w Polsce.
(więcej…)Burmistrz Dziwnowa Łukasz Dzioch zaprasza mieszkańców na spotkanie informacyjne dotyczące planów utworzenia uzdrowiska w Dziwnówku.
(więcej…)Status uzdrowiska wprowadza opłatę uzdrowiskową, ale jej wysokość i zasady wprowadzenia ustala rada gminy.
Opłata uzdrowiskowa pobierana jest wyłącznie na obszarze uzdrowiska od osób przebywających dłużej niż dobę — nie jest nowym podatkiem dla mieszkańców. To rada miejska zdecyduje kiedy i w jakiej wysokości wprowadzi taką opłatę (tak jak w
przypadku opłaty miejscowej).
Bardzo istotne jest fakt, że pobrana opłata
uzdrowiskowa może być inwestowana tylko w miejscowości uzdrowiskowej. W wielu gminach opłata ta finansuje utrzymanie terenów uzdrowiskowych, inwestycje w infrastrukturę uzdrowiskową, a czasem programy wsparcia lokalnego dla
mieszkańców, którzy mogą korzystać z obiektów medycznych w obszarze uzdrowiskowym.
Strefa A to strefa bezpośredniej ochrony zdrowotnej — w niej obowiązują surowsze zasady zabudowy. Istotnie w strefie A nie mogą powstawać nowe budynki mieszkalne. Nie oznacza to, że istniejące budynki mieszkalne będzie trzeba zburzyć. Istniejące budynki będą mogły być remontowane, a nawet przebudowane, na co będzie konieczne uzyskanie odpowiednich decyzji.
Przepisy uzdrowiskowe często wymagają zachowania ciszy i walorów krajobrazowych w strefie bezpośredniej czyli w strefie A. Oznacza to np. ograniczenia dla działalności uciążliwej, przemysłowej, dużych inwestycji komercyjnych lub
zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej.
Uzdrowiskowy model może wprowadzać ograniczenia dla niektórych form działalności, zwłaszcza jeżeli wpływają negatywnie na środowisko lub klimat leczniczy; nie oznacza jednak automatycznego całkowitego zakazu sezonowego
handlu.
Zaznaczyć należy, że zakazane jest budowa nowych obiektów, ale istniejące mogą funkcjonować na dotychczasowych zasadach. Dodatkowo w pewnych przypadkach wędzenie ryb można uznać za dziedzictwo kulturowe i przy zapewnieniu odpowiednich
warunków zmniejszenia uciążliwości zadymiania prowadzić taką działalność.
Sezonowe stoiska mogą być dopuszczone jeśli spełniają wymagania sanitarne i środowiskowe (np. zamknięte, estetyczne kontenery, limity godzin działania). Część form działalności będzie wymagać prowadzenia określonego profilu tj. sprzedaży
pamiątek czy usług związanych z uzdrowiskiem.
Najważniejszym elementem jest objęcie obszarem terenów, które mają potencjał i możliwości realizacji zadań lecznictwa uzdrowiskowego, przy jednoczesnym poszanowaniu istniejących działalności gospodarczych. Nie mniej jednak, nie ma
automatycznej, powszechnej „rekompensaty” finansowej; jednak gmina może wspierać mieszkańców w transformacji działalności (programy wsparcia, dotacje, pomoc w przebranżowieniu) i pozyskiwaniu środków zewnętrznych.
Dodatkowo z wyjątkiem kilku branż zakazanych w strefie uzdrowiskowej większość działalności nieuciążliwej
jest dopuszczalna. Prawo zwykle nie nakłada obowiązku natychmiastowej rekompensaty całkowitej dla właścicieli działalności ograniczonych przez strefy ochronne. W praktyce gminy stosują instrumenty łagodzące: programy wsparcia przedsiębiorców, szkolenia, pomoc w ubieganiu się o dotacje unijne lub rządowe, preferencje w lokalizacji alternatywnych
stanowisk handlowych.
Korzyści obejmują lepszą infrastrukturę, wyższy komfort życia, ochronę środowiska oraz wzrost wartości nieruchomości; Korzyści te dotyczą wszystkich mieszkańców, nie tylko podmiotów leczniczych. Klienci korzystający z usług
uzdrowiskowych często korzystają z innych usług, które nie są dostępne w zakładach leczniczych. Często się również zdarza, że osoby korzystające z usług zakładów leczniczych komercyjnie (bez skierowania z NFZ) korzystają z ofert noclegowych innych podmiotów z powodu ceny czy dostępności noclegu.
Status uzdrowiska często skutkuje: modernizacją infrastruktury (ścieżki, chodniki, zieleń, kanalizacja), lepszą organizacją ruchu, programami ochrony środowiska, możliwością pozyskania środków na obiekty rekreacyjne i rehabilitacyjne, a także
wzrostem gospodarczym i różnicowaniem usług. Nawet jeśli ktoś nie prowadzi żadnej działalności leczniczej, korzysta z poprawionej jakości przestrzeni publicznej, miejsc pracy i usług. Dodatkowo gminy często w oparciu o obiekty uzdrowiskowe będące na terenie miejscowości prowadzą programy profilaktyczne w zakresie polepszenia zdrowia mieszkańców ze środków pochodzących z opłaty uzdrowiskowej. Zwiększa to
ofertę dostępności lekarzy specjalistów i wysokiej klasy personelu niemedycznego.
Oznacza to, że infrastruktura oraz pieniądze z opłat również mają służyć mieszkańcom.
Obecne problemy z jakością i ciśnieniem wody wskazują na konieczność modernizacji, ale głównie instalacji na terenach prywatnych. Problem z ciśnieniem i niedoborem wody często wiąże się z przyłączem do budynku lub instalacją wewnętrzną. Gmina jednak nadal inwestuje w nowe źródła pozyskania wody, tak aby każda z miejscowości miała możliwość rozwoju. Nowe dostawy zagwarantowane umową z gminą Wolin to dostawa wody dla Międzywodzia i części Dziwnowa. Co z tego ma Dziwnówek? Więcej wody z istniejących ujęć.
Uzdrowisko wymaga standardów sanitarnych i niezawodnej infrastruktury.
Wielomilionowe inwestycje w poprawę systemu wodno-kanalizacyjnego już trwają. W październiku 2025 r. podpisaliśmy porozumienie na dodatkowe dostawy z kolejnego źródła, co zabezpieczy rozwój naszej gminy na wiele lat — zarówno dla mieszkańców, jak i dla obiektów uzdrowiskowych. Modernizujemy oczyszczalnię, wodociągi i ujęcia.
Każda decyzja inwestycyjna ma swoje uzasadnienie ekonomiczne, środowiskowe i planistyczne; uzasadnienia te są różne w zależności od lokalizacji, własności zasobów i warunków prawnych.
Utworzenie uzdrowiska spowoduje, że pieniądze zebrane w Dziwnówku, będą zainwestowane tylko w Dziwnówku, gdyż są to pieniądze „znaczone”, do wykorzystania tylko na cel uzdrowiskowy. Oprócz tego wsparcie będzie bezpośrednie
bo do każdej złotówki zebranej z opłaty uzdrowiskowej będzie udzielona taka sama dotacja z budżetu państwa dla Dziwnówka. Otworzy to szeroki front inwestycyjny w infrastrukturę uzdrowiskową: parki i tereny zielone, parkingi, deptaki, oraz miejsca wypoczynku. Będziemy mogli pozyskiwać środki inwestycyjne z puli uzdrowiskowej, co również umożliwi zwiększenie inwestycji, które uzupełnią szereg dotychczasowych
działań.
Uzdrowisko to jedna z możliwych ścieżek rozwoju — daje dostęp do specjalistycznych funduszy i promuje inwestycje prozdrowotne; nie jest to jedyna opcja, ale jedna z najbardziej komplementarnych dla walorów regionu.
Alternatywy rozwoju (sport, turystyka aktywna, rzemiosło) nie muszą być wykluczające — wiele miejscowości łączy funkcje uzdrowiskowe z turystyką sportową i rekreacją.
Status uzdrowiska może zwiększyć atrakcyjność regionu i pomóc w dywersyfikacji gospodarki, jednak decyzje lokalne będą uwzględniać wielość scenariuszy rozwoju. Z pewnością wydłuży się sezon, a napływ gości nie będzie tak uzależniony od pogody.
Dziwnówek jako uzdrowisko nie będzie musiał konkurować z Pobierowem, czy Pustkowem, ponieważ nastawia się na innego klienta.
Planowanie uzdrowiskowe nie polega na „betonowaniu”, lecz na ochronie i rewitalizacji terenów zielonych. Wycinanie lasów nie jest konsekwencją statusu uzdrowiska.
Uzdrowisko akcentuje ochronę przyrody i tereny zielone. W praktyce inwestycje kierowane są na rewitalizację już zdegradowanych terenów, adaptację istniejącej zabudowy oraz wykorzystanie nieużytków.
Wszelkie zmiany w terenie wymagają
oceny środowiskowej i zgody odpowiednich służb. Lasy będą wykorzystywane przez mieszkańców, turystów i kuracjuszy w sposób naturalny. Tworzyć w lasach będzie można tylko ścieżki edukacyjne i rekreacyjne oparte na naturalnych zasobach, a więc
las stanie się bardziej dostępny bez możliwości jego niszczenia.
Sport i rekreacja wodna są uzupełniającymi kierunkami rozwoju — uzdrowisko nie wyklucza sportu; może wręcz przyciągać turystów szukających aktywnego wypoczynku i rehabilitacji.
Połączenie oferty uzdrowiskowej z atrakcjami sportowymi (szkoły windsurfingu, trasy rowerowe, rehabilitacja wodna) daje przewagę konkurencyjną. Plan rozwoju może uwzględniać strefy aktywności i miejsca zorganizowanej turystyki sportowej poza
najbardziej wrażliwymi strefami ochrony.
Nie ma żadnego obowiązku ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z domami, obiektami zakwaterowania czy budynkami usługowymi wynikające z faktu objęcia strefy uzdrowiskiem. Powszechny obowiązek związany z pracami ograniczającymi
emisję nie wynika z obszaru uzdrowiskowego, a z przepisów ogólnych, a więc poza uzdrowiskiem jak i w uzdrowisku przepisy dotyczące modernizacji budynków są takie same.
Koszty indywidualnych modernizacji ponoszą właściciele, ale istnieją programy wsparcia i dotacje, z których można skorzystać; gmina może pomagać w pozyskiwaniu środków i w programach wspierających modernizację, która czeka nas niezależnie od
statusu uzdrowiska.
Obowiązki właścicielskie są różne w zależności od rodzaju inwestycji. W wielu przypadkach adaptacje do standardów (np. energooszczędne ocieplenie, modernizacja instalacji) są opłacane przez właściciela, ale dostępne są dotacje
termomodernizacyjne, czy preferencyjne kredyty. Gmina może też wnioskować o środki na rewitalizację budynków publicznych i na programy wsparcia dla prywatnych właścicieli.
Strefy zielone można tworzyć przez rewitalizację, adaptację mało używanych terenów i poprawę jakości już istniejącej zieleni; nie zawsze wymaga to nowych, dużych, „wolnych” działek.
Program uzdrowiskowy często obejmuje: rewitalizację skwerów, zrewitalizowane tereny pod promenady, zielone dachy, parki kieszonkowe i ochronę istniejących zadrzewień. Część działań może polegać na reorganizacji przestrzeni (restrukturyzacja parkingów, zamiana nieużytków na parki).
W większości strefa zielona dla Dziwnówka będzie znajdowała się w otaczających lasach, które lasami pozostaną. Lasy jako dobro narodowe są obecnie dostępne dla każdego obywatela, oczywiście niezmotoryzowanego. Będzie można ulepszyć
istniejące ścieżki leśne, lepiej je oznakować, ustawić małą architekturą ale tylko w oparciu o naturalne materiały, a więc żadnego betonu.
Współpraca przy badaniach jest konieczna, jeśli wyniki dotyczą publicznego procesu planowania; finansowanie może być elementem partnerstwa, ale wszystkie wyniki muszą być jawne i weryfikowalne.
Jeśli badania wykonuje inwestor prywatny, często gmina współfinansuje lub zamawia niezależne badania w celu weryfikacji, aby dokumentacja była obiektywna i akceptowalna w procedurze nadawania statusu. Kluczowe jest, aby wyniki były
dostępne publicznie i poddane niezależnej weryfikacji.
Stefa uzdrowiskowa nie dotyczy tylko jednego czy prywatnego inwestora, to obszar, z którego mogą korzystać wszyscy mieszkańcy i inwestorzy, a na końcu turyści i kuracjusze. Gmina finansuje proces utworzenia strefy uzdrowiskowej, jako stworzenie nowego obszaru planistycznego z potencjałem dla każdego.
W kwestii dostępu do wody uzdrowiskowej, to właściciel ujęcia będzie wodę udostępniał na warunkach rynkowych. Koszty utrzymania ujęcia pokrywa właściciel ujęcia, tak jak koszty wydobycia wody. W oczywisty sposób będzie zależało
właścicielowi na sprzedaży wydobywanej wody. Jeżeli cena wody będzie wygórowana, to spowoduje to wykorzystanie przez podmioty lecznictwa z wód z innych źródeł. Nikt
nie będzie przepłacał za wodę, tutaj decyduje rynek, gdyż im więcej podmiotów będzie miało dostęp do wody, tym niższe będą koszty produkcji.
W celu zabezpieczenia potrzeb mieszkańców i inwestorów zostanie sporządzona odpowiednia umowa pomiędzy gminą a właścicielem ujęcia regulująca sposób sprzedaży wody podmiotom, które będą chciały prowadzić działalność uzdrowiskową.
Przepisy dotyczące ciszy i godzin imprez mogą być zaostrzone w strefach ochronnych, jednak zasady będą ustalane tak, aby pogodzić potrzeby mieszkańców i organizatorów
wydarzeń. Trzeba podkreślić, że cisza obowiązuje dla imprez masowych, a nie małych wydarzeń kulturalnych. Niewielkie wydarzenia nadal będą mogły się odbywać z poszanowaniem dobrego sąsiedztwa.
W strefie A zwykle obowiązują restrykcje dotyczące hałasu zwłaszcza nocą; to może skutkować limitami godzinowymi dla imprez publicznych. Jednak w praktyce stosuje
się rozwiązania wyważone: wyjątki dla wydarzeń kulturalnych z odpowiednią lokalizacją i zabezpieczeniami, strefy eventowe poza strefą A, i normy akustyczne.
Plan rozwoju uzdrowiska obejmuje analizę ruchu i parkingów oraz rozwiązania: parkingi, reorganizację ruchu oraz odciążenie centrum z ruchu.
Rozwiązania możliwe do wdrożenia: tworzenie parkingów poza centrum z transferem, uspokojenie ruchu w centrum, promocja park&ride i transportu rowerowego. Przy projektowaniu będziemy uwzględniać potrzeby mieszkańców (miejsce do parkowania dla mieszkańców).
Uzdrowisko nie zmienia tożsamości miejscowości na „miasto tylko dla seniorów” — to rozszerzenie oferty (opieka, rehabilitacja, wellness) dostępnej dla wszystkich grup wiekowych.
Uzdrowisko przyciąga osoby w różnym wieku: rodziny szukające wypoczynku, osoby aktywne korzystające z rehabilitacji sportowej, a także seniorów. Strategia komunikacji powinna podkreślać różnorodność oferty — sport, rekreacja, rodzinna turystyka, gastronomia i kultura — obok usług zdrowotnych.
Uzdrowiskowy standard zakłada poprawę dostępności publicznej; inwestycje w rampy, podjazdy, dostępne toalety i specjalne rozwiązania plażowe są częścią planu.
Wymogi dostępności będą obejmować modernizację obiektów użyteczności publicznej, dostosowanie dojść do plaży (np. platformy, maty plażowe dla wózków), parkingi dla osób z niepełnosprawnościami i wyposażenie obiektów rehabilitacyjnych.
To też element równego dostępu do usług lokalnych.
Uwaga pytania wraz z odpowiedziami będą publikowane systematycznie pakietami po 10. Prosimy o cierpliwość.
Dodaj komentarz